Grażyna Baranowska

Osoby zaginione w Kosowie a ONZ – rozważania na tle działalności Komisji Doradczej ds. Praw Człowieka

Introduction

Osoby zaginione w kosowie a onz – rozważania na tle działalności komisji doradczej ds. Praw człowieka. Analiza orzecznictwa Komisji Praw Człowieka w Kosowie ws. osób zaginionych i UNMIK. Porównanie z ETPCz, obowiązki proceduralne i prawa bliskich.

Abstract

Artykuł przedstawia analizę orzecznictwa Komisji Doradczej ds. Praw Człowieka w Kosowie w zakresie przeprowadzania dochodzeń w sprawie losu osób zaginionych. Komisja została powołana w celu rozpatrywania skarg dotyczących naruszeń praw człowieka popełnianych przez lub przypisywanych Misji Tymczasowa Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNMIK). Rozpatrując te sprawy stosowała przede wszystkim Europejską Konwencję Praw Człowieka i powoływała się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Mimo że między skargami do Trybunału i Komisji Doradczej występowały istotne różnice, to ich orzecznictwo było bardzo zbliżone: oba organy podobnie interpretowały rozkład ciężaru dowodu oraz obowiązki proceduralne wynikające z art. 2 Konwencji, a także przy zaistnieniu szczególnych czynników, uznawały naruszenie art. 3 Konwencji wobec bliskich osoby zaginionej. Przy czym Komisja Doradcza badając naruszenie praw bliskich osób zaginionych wprowadziła dwie istotne zmiany: stwierdzała naruszenie ich praw niezależnie od odpowiedzialności UNMIK za samo zaginięcie, a także ograniczyła swoją jurysdykcje temporalną w tym kontekście. W artykule poddano też analizie wykonywanie opinii Komisji Doradczej w sprawie zaginięć.

Full Text

Comments

You need to be logged in to post a comment.